شرمنده ام

خیلی داغونم ی مدتی ب تنهایی احتیاج دارم.

هربار ب شیوه ای دلم را میشکست ...

اما این بار ب گونه ای دیگر ...

با دستان خودم دلم را شکست.

خواستم این بار پیش دستی کنم و ...

دلش را بشکنم ...

اما خودم خورد شدم و ازهم پاشیدم.

اما اینبار ارامم کرد

و تکه ها ی از هم پاشیده شده ام را جم کرد

...

بهم چسباند...

مثل اون موقع ها

ک در هوای بودنش پخش میشدم

ب هرگوشه تا تماما احساسش کنم

مرا باز ب آن روز ها بردی

چ عاشقانه بود

وقتی در اغوشت گریه میکردم

و ارام میشدم.

دیگر نمی توانم

از شرم ب چشمانت خیره شوم

و خود را پیدا کنم...

چ بد سیلی روزگار ب گوشم زد...

هنوز هم دردش برایم تازگی دارد.

ببخشم و چیزی بگو تا بغضی ک در گلویم هست

بترکت...

گمانم همین بغض خفه ام کند و تسلیم مرگ شوم.